Talent in Huis

Talent in Huis

Familie Rein – Plezier voorop
Bij de familie Rein in Volendam staat het leven in het teken van turnen. De drie kinderen van het gezin trainen allemaal gemiddeld 15 uur per week in de gymzaal. Na de Nederlandse kampioenschappen van 2 en  3 juni jongstleden is het huishouden weer twee nationaal kampioenen rijker.

Gymvereniging St. Mauritius mag trots zijn op het behaalde resultaat van de turn mannen tijdens de Nederlandse kampioenschappen die 2 en 3 juni werden gehouden in Hoofddorp. Er kwamen maar liefst 30 medailles terug naar Volendam, drie van deze plakken hangen in huize Rein. De zonen Stefan (14) en Yoran (12) wonnen respectievelijk goud op de brug, goud op voltige en zilver bij meerkamp. Het jongste zusje Dewy (10) was dit jaar helaas geblesseerd voor het kampioenschap.

Dat de kinderen bij de familie Rein turntalenten zijn, is niet verwonderlijk. De sport zit in de familie. Moeder Sandra was haar hele jeugd actief bij de Edamse gymnastiekvereniging De Beukers en tegenwoordig traint ze de meisjes van de 4de Divisie bij St. Mauritius. De zus van vader Robert heeft vroeger op hoog niveau geturnd, dus hij weet als geen ander wat het betekent om een carrière in de topsport na te jagen. Voor hem is het belangrijk dat iedereen vooral plezier heeft in het sporten. Sandra: “Elke dag moet er wel iemand trainen, alleen op zondag niet. De grootste impact op het gezin is dat alles een beetje gehaast gaat, wat rommelig met avondeten bijvoorbeeld. In de winter breng je ze heen en weer, maar de een is om 7 uur klaar en de ander om half 8. Dan ben je toch steeds even heen en weer aan het rijden. Je merkt het vooral als je op vakantie gaat, dat je dan echt even niets hoeft.“

Wekelijks trainen Dewy, Yoran en Stefan gemiddeld 3 per week 3.5 uur lang en Stefan traint op zaterdag ook nog eens 5 uur. Het urenlang trainen betekent ook dat er dingen moeten wijken. Stefan: “Vooral afspreken met vrienden, geen zitjes bijvoorbeeld.” Sandra: “Het is niet zo dat hij niet mag, maar op zaterdagavond heeft hij meestal geen fut meer. Als je 5 uur aan het turnen bent geweest, dan snap ik dat wel.” Buiten al het trainen moet Stefan, die sinds 2 jaar op de middelbare school zit, ook zijn huiswerk maken. “Dat is moeilijk hoor, dat weten we best,” vervolgt Robert. “Als hij uit school komt moet hij vrijwel direct door naar de gymzaal. Na het trainen moet hij avondeten en daarna meteen aan zijn huiswerk. We zien dat het niet goed gaat met zijn cijfers en volgend jaar gaat hij een stapje terug qua niveau. Als je elke avond tot laat aan het werk bent en het komt er niet uit, motiveert dat natuurlijk ook niet.” Stefan vult aan: “Soms voel ik wel stress tijdens een training over alles wat ik thuis nog moet doen aan mijn huiswerk. Maar dankzij het sporten heb ik veel doorzettingsvermogen. Ik geef niet zomaar op.”

Het harde trainen werpt zijn vruchten af met twee nieuwe Nederlands kampioenen aan tafel. De prijzenkasten op de kamers van de jongens zijn gemaakt door hun opa en zitten al aardig vol. Sandra: “De jongens zijn verwend wat dat betreft, voor meiden is het lastiger omdat er veel meer meisjes op turnen zitten. Voor Dewy was het natuurlijk jammer dat ze dit jaar niet mee kon doen met dit kampioenschap. Gelukkig hadden Yoran en Stefan mooie resultaten, het is altijd leuk als ze iets hebben gewonnen. Je hoopt natuurlijk dat ze het allemaal even goed doen, maar dat is niet vanzelfsprekend. “

“Het is een mooie sport,” vervolgt Robert. “Zeker als ik zie wat ze in de afgelopen jaren allemaal hebben geleerd. Dat is echt fantastisch. Ook Dewy heeft er gewoon veel plezier in. Dat is voor ons het belangrijkste. Ze gaan hier niet hun geld mee verdienen en ze komen ook niet op de Olympische spelen te staan. Ze zijn goed maar dat vergt wellicht nog iets meer talent. Toen Sandra de eerste keer de kinderen mee wilde nemen naar een turnles vond ik dat prima, maar ik moest ook wel even slikken. Vooral toen ze steeds meer gingen trainen. Met onze dochter had ik er nog iets meer moeite mee. Ik weet dat er meer is in het leven naast het turnen. Mijn eigen zusje had een topsportcarrière en trainde 30 uur per week, daardoor had ze minder vriendinnetjes. Ik vind 14 uur trainen prima, maar het moet niet veel meer worden. Mocht een van onze kinderen ooit op nog meer uren willen trainen op topsportniveau dan is een gezond voedingspatroon belangrijk. Ondanks dat wij dit nu ook belangrijk vinden eten we op zondag ook gewoon een patatje. Om ze dit namelijk te ontzeggen gaat voor ons een brug te ver. Het is ook een kwestie van leeftijd. Als ze straks ouder worden vinden ze misschien uitgaan en verkering veel belangrijker. Ik heb er begrip voor dat het niet eeuwig is. Voorlopig hebben ze heel veel zin in het nieuwe seizoen en dat blijft het belangrijkste.”




Talent in Huis

Talent in Huis

Marco en Corina Raatsie – Alles voor Ajax

Onze gemeente is rijk aan jong sportief talent. Maar wat zijn de consequenties voor de rest van het gezin? Trainingsschema’s op vakantie, aangepaste voeding en heel veel heen en weer rijden naar trainingen. In deze nieuwe rubriek vragen we de mensen achter het talent wat het betekent als iemand de top wil bereiken. We trappen af met Marco en Corina Raatsie. Hun zoon Calvin van 16 speelt al 5 jaar als keeper bij Ajax en sinds februari 2017 ook voor het Nederlands Elftal.

Als voetballer viel Calvin niet meteen op, totdat hij per toeval een keertje tijdens vakantie op doel ging. Marco: “De gekste ballen wist hij uit het doel te houden. Het was meteen duidelijk dat hij voortaan op doel zou gaan. Hij vond het leuk en deed het goed en zo ging dat balletje rollen. Zijn toenmalige keeperstrainer van EVC ging naar Volendam en Calvin besloot met hem mee te gaan. Aan het einde van dat seizoen kregen we een telefoontje van de keeperscoördinator van Ajax. Dat ze hem al een tijdje in de gaten hadden gehouden en dat hij werd uitgenodigd voor een stagetraining. Ik dacht dat ik in de maling werd genomen. Calvin wilde eerst een seizoen voor FC Volendam gaan spelen, daar had hij immers al zijn ja-woord aan gegeven. Ik zei tegen hem: deze trein komt nu langs, die kun je laten rijden of instappen. Hij is er voor gegaan. Hij zat nog in groep 7 en was 11 jaar oud. Op school vertelde hij het niet rond, daar is hij veel te bescheiden voor. Hij loopt er nog steeds niet mee te koop.”

Vanaf het verantwoorde ontbijt tot de rekoefeningen voor het slapen gaan, de hele dag staat in het teken van voetbal. Per dag traint Calvin 2 keer, in totaal 17 uur per week. Alleen op woensdag is hij vrij van voetbal en gaat hij naar een speciale school voor sporters. Corina: “We zijn er helemaal op ingesteld. Hij leeft er echt voor en wij ook een beetje. Als de competitie is afgelopen kijken we elkaar aan van: wat moeten we nu doen op zaterdag?” Het eerste jaar moest hij dagelijks van en naar Amsterdam gebracht worden. Corina: “Dat was wel heel hectisch, met name voor onze andere zoon. Gelukkig konden we het altijd combineren zodat er één ouder thuis was. Mijn schoonouders hebben veel gelopen met eten koken, opvang en huiswerk overhoren, dat doen ze nog steeds. De balans bewaren tussen onze beide zoons gaat gelukkig goed. Onze jongste geeft niets om voetbal, dat is soms jammer omdat hij dan liever thuisblijft bij opa en oma als we bijvoorbeeld meegaan op een toernooi met het Nederlands Elftal zoals vorig jaar naar Amerika. Hij zit op basketbal en we proberen er zoveel mogelijk voor te zorgen dat er ook iemand bij zijn wedstrijden aanwezig is. Ik wil niet dat hij alleen naar de sport gaat omdat zijn broer toevallig op het doel bij Ajax staat.”

“Dit is een leven dat je echt moet willen. Het is keihard werken. Het is eigenlijk alleen maar voetballen, leren, trainen en slapen. Daar staat een geweldige ervaring tegenover met mooie buitenlandse trips. Met het Nederlands Elftal is hij net terug uit Roemenië en recent waren er toernooien in Portugal en Florida. Hoeveel jongens en meisjes zouden niet in zijn schoenen willen staan?” Tot vorig jaar zat Calvin op de reguliere Havo op het Don Bosco college. Marco: “Dat was wel heftig. Sommige avonden zat hij om 23:00 uur nog huiswerk te maken om de volgende ochtend de wekker weer om 06:00 te zetten en verder te gaan, anders kreeg hij het niet af. Dat zag je terug op het veld, hij zat te veel met zijn huiswerk in zijn hoofd. Nu hij op de sportacademie zit, is er meer ruimte. Dat geeft ons ook weer wat rust.”

Corina vervolgt: “Soms sta ik aardappels te schillen en dan komt in me op dat het allemaal niet vanzelfsprekend is wat hem overkomt, dus dat moet ik dan ook af en toe tegen hem zeggen. Ik vraag hem ook wel eens of hij het nog allemaal wel leuk vindt. Dat vind ik ook belangrijk, hij moet natuurlijk niet iets met tegenzin doen.” Marco vult aan: “Hij beseft dat hij er nog lang niet is en hard moet blijven werken. Hij is er serieus mee bezig en wil beter worden. Als hij op vakantie zijn wekker zet voor de trainingen, al is het om 04:00 uur, dan help ik hem daarbij. Als hij een rondje vesting gaat hardlopen, ga ik met de fiets mee met flessen water. Als ouder kun je niet zeggen zoek het maar uit, als hij zo hard zijn best doet.”

“Hij behoort in zijn leeftijdscategorie tot de beste spelers van Nederland, daar ben ik natuurlijk heel trots op,” vertelt Marco. “Maar we zijn vooral trots op de manier waarop hij er mee bezig is. Hij werkt hard, blijft nuchter onder het succes en gaat nooit naast zijn schoenen lopen. Als het in het weekend lekker weer is, belt hij zijn vrienden en gaan ze samen voetballen, zolang hij lekker tegen een bal kan aantrappen, vindt hij het allang al prima.” Corina: Ik gun hem alle succes, omdat hij er zoveel voor doet en laat. En mocht het nou niet lukken, dan hebben we er echt alles aan gedaan, dan hoeven we onszelf niets te verwijten.”




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook