´Een stukje ijzerdraad redde ons in voormalig Nederlands-Indië´

´Een stukje ijzerdraad redde ons in voormalig Nederlands-Indië´

Edammer zoekt na 70 jaar soldaat uit Warder

Ik was chauffeur bij de 33 AAT in Medan op Sumatra. Ik kreeg opdracht om met een orkest van 6 of 7 mensen naar een voorpost in Lau Balang, op de grens van Atjhe te gaan. We vertrokken uit Medan naar Brastagi en van daar naar Seribu Dolok naar Lau Balang. Ongeveer halfweg was een Hollandse Militaire post van 5-7 of 5-8 RI.  We stopten daar even en op dat moment breekt mijn ventilatorriem.

Wat een ramp, geen koeling, geen dynamo, geen stroom in de ‘middle of no where’.  De luitenant van de post zegt: “ik kan je niet helpen, we hebben geen auto en onze radio doet het niet. Ik kan niets oproepen.” Daar stonden we dan. We konden geen kant op. Ik liep heen en weer. Wat zal ik……wat kan ik……wat moet ik doen?

Plotseling zag ik een stukje ijzerdraad van 10 tot 15 cm lang en 4 tot 5 mm dik liggen. Mooi schoon gereden op de weg. Ik heb het in mijn hand en ik denk:  hier kan ik wat mee. Ik vraag aan mijn bijrijder:  “heb jij een zakmes met een priem?” “Ja, die heb ik” zei hij.

“We gaan wat proberen” zeg ik.  Aan beide kanten van de breuk prikte ik een gaatje, duwde het  ijzerdraadje er door, omgebogen en  aangeklemd en weer omgelegd op de motor… en hij liep!
“Ik zou maar terug gaan,” zei Luit.  Ik antwoordde “terug is net zo ver als heen. En de jongens daar rekenen op de komst van het orkest.”  Ik vroeg aan de orkestleider: “wat denk je?”
Hij vroeg ”durf jij het aan?’ Ik zei: “ ja, dat durf ik. Dan gaan we.”

“Zeg daar dan even dat onze radioverbinding het niet doet”. Dat is het eerste wat ik zal doen.
Gingen we door vriendelijk of vijandelijk gebied? We wisten het niet. We reden door de heuvels en kampongs, waar zowel de mannen als de vrouwen een klein schaamlapje droegen en verder niets.  We reden duimend en hopend dat de ventilatorriem het zou houden en dat gebeurde!

Tot op de rand van het dal waar het kamp was. Toen kon ik de auto in z´n vrij naar beneden laten lopen. Wel behoorlijk remmend,  dat de rook eraf kwam. Precies midden in het kamp, voor de O,O mess kwam ik tot stilstand. Direct kwam er iemand naar me toe:  “U mag hier niet staan.”

“Dat weet ik zei ik, maar ik kan niet verder. De ventilatorriem is gebroken. Maar ik moet u eerst even zeggen dat post onderweg geen radioverbinding heeft”. “Dan zullen we meteen actie ondernemen” zie hij en dat gebeurde ook.

Met wat mannen hebben we de auto aan de kant geduwd en het orkest speelde die avond de sterren van de hemel.  De volgende morgen ging ik naar de Sgt Majoor. “Ik heb een probleem, de ventilatorriem van mijn truck is stuk”.  Hij zei; “Ik weet niets van auto´s. We hebben één auto en één chauffeur, ga daar maar heen. De chauffeur zei: “daar hangen drie riemen, één past op mijn auto, daar moet je afblijven. Als er van de andere een past, mag je die hebben. En er paste er een. Wat een geluk!

We praten met elkaar. Hij zegt: “Je komt uit Noord-Holland he?” Ik antwoord: “Ja, ik kom uit Edam. Hij kwam uit Warder. Hoe bestaat? Twee jongens die een paar kilometer Edam van elkaar af wonen ontmoeten elkaar op duizenden kilometer afstand. Normaal zouden we elkaar misschien nooit ontmoet hebben. We hebben wat afgepraat. Twee dagen later gingen we terug. Onderweg bij de post zei de Luit nog: “Bedankt dat je doorgegeven hebt dat de radio stuk was.”

We gingen over Seribu Dolok -Brastagi weer naar Medan. “Je had het mooi opgelost” zei de orkestman. “Het ging gelukkig goed”‘ zei ik.

HET STUKJE IJZERDRAAD WAS ONZE REDDING. IK ZAL DAT NOOIT VERGETEN!

Iedere keer als ik zo’n stukje tegen kom denk ik: “Ja, dat was het!” Soms denk ik weleens hoe heb ik het durven doen een stukje ijzerdraad.
J Huisbrink P. Pieterstraat Edam

Soldaat uit Warder gezocht
´De jongen uit Warder ik heb vele malen geprobeerd om te achterhalen wie hij nou was, maar niet kunnen vinden ik had hem graag nog een keer bedankt. Wie weet het! Tussen 1947 -1950/51 was hij met zijn onderdeel in Lau Balang op de grens met Atjhe als enige chauffeur. Ik zou het fantastisch vinden om nog in contact te komen!´




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook