De alternatieve tocht der tochten

De alternatieve tocht der tochten

Als de Elfstedentocht in Friesland niet lukt, kan je altijd nog naar de Weissensee. Elk jaar wordt hier de alternatieve tocht der tochten verreden en daar maken Nederlanders  in groten getale gebruik van. Ook uit Edam-Volendam, vrijdag 29 januari stonden er 17 inwoners uit onze gemeente op het ijs voor de toertocht van 100 of 200km. Waaronder Irma Koning-Gorter en haar zoon Finn van Driel die met 13 jaar de jongste deelnemer was.

Als fanatieke schaatsers was het voor Irma en Finn vanzelfsprekend dat ze dit jaar ook weer zouden afreizen naar Oostenrijk. Voor Finn was het de derde keer, dat is opmerkelijk te noemen omdat hij pas 13 jaar oud is. “Dat valt wel op hoor, een kleine jongen op dat grote meer. De eerste keer was hij 11 jaar oud en schaatste al 100km, dit jaar heeft hij 150km gehaald, een waanzinnige prestatie,” vertelt de trotse moeder. Voor haar was het de vijfde keer op rij dat ze 200km geschaatst heeft, in totaal 1000km. “Dat was voor mij belangrijk. Mijn vader was gek op schaatsen en wilde niets liever dan de Friese Elfstedentocht vijf keer rijden. Voor hem zijn het er niet meer geworden dan drie, dat heb ik nu kunnen volbrengen.”

Voor de echte schaatsfanaat die niet wil wachten tot het in Friesland lukt, is de Weissensee een prachtig alternatief. Finn: “Het is super gaaf om te doen. Het landschap is zo mooi. Het is ook heel lastig omdat er veel scheuren in het ijs zitten.” De start is in het donker, dat betekent vroeg uit de veren. Finn: “Je moet goed eten, iedereen ontbijt met pannenkoeken.” Ook tijdens het schaatsen is eten en drinken van levensbelang. Irma: “Zolang je iets binnenkrijgt, kun je door, anders raak je leeg en houdt het op. Dus cola, warme AA, thee met suiker of krentenbollen, net waar je goed op kunt schaatsen. Finn ging elke rondje rustig even zitten en poffertjes eten.” 

Kater
Elke deelnemer heeft een doel voor ogen. Irma: “Ik doe het echt voor de tijd. Ik kijk elke ronde op de klok. Dit jaar heb ik alleen een fout gemaakt. De laatste drie ronden heb ik niets meer gedronken. Ik zat bij een groep waar ik bij wilde blijven. Kort daarna viel ik en raakte vier minuten kwijt op een ronde. Ik had onder de acht uur kunnen blijven, een wereldtijd, maar nu zat ik er net boven. Mijn broer die bij de nationale marathontop geschaatst heeft, belde me na afloop. Hij was heel trots maar zei ook: zus, dit weet je toch? Als je gewoon blijft drinken had je die tien seconden zo gepakt. Mijn aanvankelijke doel was onder de negen uur, dat heb ik natuurlijk gehaald, maar omdat die grens van acht uur zo dichtbij was, heb je toch geestelijk een kater toe. Ik ben uiteindelijk 75ste geworden en de 5de vrouw. Dat is een goede prestatie, dus mijn onvrede gaat nergens over, maar dat is ook sport. Het is een mentaal spel en een strijd met jezelf.”

Kruisje
Na afloop is er voor iedereen een kruisje. Irma: “De eerste keer dat je die krijgt, ben je net een kleuter die zijn zwemdiploma heeft gehaald, zo blij. Dat euforische gevoel heeft iedereen die over de finish komt. Of je er nou zes of elf uur over gedaan hebt, het zijn allemaal helden die iets ongelofelijks gedaan hebben. Een deel van de Weissensee-magie komt voort uit het feit dat er een gevoel van saamhorigheid heerst. Je staat met iedereen op het ijs, de toppers maar ook huis-tuin-en-keuken schaatsers. Allemaal hetzelfde doel, maar iedereen heeft een eigen verhaal. Natuurlijk is het vreselijk zuur als je het net niet haalt, maar er is altijd iemand die je opvangt. Je bent nooit alleen op de Weissensee.”

Naar de top!
Voor volgend jaar is de inschrijving al rond: “Het is verslavend hoor. Dan wil ik graag samen met Finn rijden. Dan lukt het hem misschien om de 200km te halen.” Als dat lukt is hij de jongste deelnemer die deze mythische afstand heeft afgelegd. Net als zijn oom, wil Finn proberen bij de professionele top van de marathonschaatsers te komen. In de zomer doet Finn mee aan de skeelercompetitie waar hij vorig jaar 7de van Nederland wist te worden. Finn: “Ik vind het schaatsen en skeeleren heel leuk om te doen, ik wil graag verder komen. Soms is het rottig met vriendenploegjes. Omdat ik vaak moet trainen kan ik in het weekend niet met mijn vrienden afspreken. Dan hoor je soms ergens niet meer bij, omdat je er steeds niet bent.”

Lang herstel
Een week na thuiskomt zijn ze nog steeds aan het herstellen. Irma: “Je krijgt de 200km nooit cadeau. Nooit. Je moet altijd over een grens heen. Als je stuk zit moet je denken: erger kan het niet worden, dan ga ik maar door.” Finn vult aan: “Ik was gevallen en even dacht ik om te stoppen, maar ik ben toch doorgegaan en daar ben ik zo blij om.”

 




BASE-it Computers De Boer Accountants Harmonie Kapper Sjoerd Lux Photograpy Cor Kes Ronald Schot Smits Web Stadskrant adverteren Uitgeverij De Stad Hotel Restaurant De Fortuna schoonmaak & opruimbedrijf HARRIE
Facebook